ببخشید آقا داروخونه کجاست؟!!
1.خودکار و دفترچه یادداشت2.یک بسته قرص خواب3.زنگ زدن به عمه4.چهار..چهار..چهار.می دانی من نباید شاعر می شدم.نباید می رفتم از کتابخانه، کتاب امانت میگرفتم و از ترس بی خواب شدن بابا، تا صبح زیر نور تی
دارم از این شهر میروم،نگو خداحافظ
میخواهم از این شهر بروم.چند مشت دریا،یک وجب جنگل،دو جرعه هوای شرجی گیلان را بر میدارم و توی ساک دستی کوچکی که تبلیغ جوراب واریس رویش چاپ شده، میریزم و سلانه سلانه خیابان های مرطوب شهرم را تما
یک عروسک هم داشتم که انگار توی کارخانه دچار کچلی شده بود و وقتی از خوب شدنش قطع امید کرده بودند، همانطور بیمو و بیابرو و بیمژه فرستاده بودندش بازار. تمام کودکیام صرف غصه خوردن و پنهان کردن این عروسک از چشم دوستانم گذشت. اعتراض که میکردم مادرم
شما که همه چی می دونی...
شما که سواد داری، لیسانس داری، روزنامه خونی
با بزرگون میشینی، حرف میزنی، همه چی میدونی
شما که کلهت پره، معلّم مردم گنگی
واسه هر چی که میگن جواب داری، در نمیمونی
بگو از چیه که من دلم گرفته؟
راه می
خوشبختی ها..
یک وقت هایی نمیخوام بدبخت بودنم را قبول کنم یعنی با تمام توانم می جنگم که در بدترین شرایط هم یک جوری بزنم توی سر خودم و بگویم اووووف چقدر من خوش بختم...این جور وقتها مثل همین الان با چشمان اشک الود میروم توی پیچ
خام بودم پخته شدم..
از دیروز نشسته ام به ویرایش کردن اخرین داستانم. فکر کنم حدود یک سال پیش نوشتمش و بعد آن هیچ قصه ای در ذهنم شکل نگرفت که نگرفت.و این خودش به تنهایی می تواند اندوه بزرگی باشد که البته نیست.احساس می کنم به پ